Lisa Schelkens

From artvalvas
Jump to navigation Jump to search


Studio: illustratie

cluster 1: Typo

Opdracht 1 :

Ontwerp een illustratief lettertype, werk 5 letters uit en maak een compositie op A3. Na wat brainstormen wilde ik iets doen rond vechtkunst. Waarom vechtkunst? Omdat ik het fucking vet vind. Lichamen in een bepaalde positie zetten zodat het een letter vormt. Focussen op 1 vechtsport was echt onmogelijk. Zelf kan ik het verschil nog steeds niet uitleggen… Als u dit nu leest en u kan karate, Jiu-jitsu, tai chi, judo, aikido, Hap Ki Do, Capoeira uit elkaar houden dan wil ik eens met u op café. Om even terug te komen op mijn werk. Ik heb de letters Y E X N K omdat ik hierin de beste oplossingen zag. In mijn compositie zie je het niet goed. (vandaar daar de andere foto zodat je kan zien dat ze op letters lijken) Ik heb mijn letters door elkaar laten lopen omdat het beter past bij mijn onderwerp. Vechtkunst is met elkaar, tegen elkaar, door elkaar. Ik heb voor mijn tekeningen mijn schetsen gebruikt omdat iedereen het fenomeen kent dat je schetsen beter zijn dan tekeningen die je uitwerkt. Over de schetsen in potlood heb ik een lijntje met een dun zwart pennetje gezet. Zo behield ik de dynamiek in het samenspel. Natuurlijk heb ik ook met andere materialen gewerkt, maar deze maakte mijn tekening nogal plat. Voilà!

Compositie1.jpg Artvalvas2.jpg


Opdracht 2 :

Ontwerp twee affiches voor een theatergezelschap. Het eerste affiche is voor beeldsmederij De Maan. Ik heb gekozen voor toneel: Planeet Nivanir ( met als publiek kinderen van 7+). Het gaat over twee aliens die een analyse maken over de mensheid. Toevallig hebben de aliens typerende blauwe handschoentjes aan. Deze heb ik dan ook laten terugkomen in het affiche. Omdat we niet van hier zijn heb ik deze handschoen en man geplaatst in een omgeving van de ruimte. Een donkere massa met wat lichtpuntjes aka sterretjes die ik heb gecreëerd met plakkaatverf en acryl. Evenzeer is de man en de handschoen geverfd en opgeplakt.


Voor Het gezelschap abattoir fermé heb ik gewerkt met het stuk: Bangerik. De titel zegt genoeg denk ik. Een iets meer abstractere uitvoering om het simplistische te behouden. Abattoir férme is trouwens een theatergroep die op volwassenen is gericht. Als ik hun voorstellingen beschrijf in 3 woorden is het; Vettig, Voos, Vlezig. Vindingrijk hé of misschien eerder verontrustend? Opnieuw heb ik met verf gewerkt. Een tikkeltje ruiger uitgewerkt met verstoken (die niet zo goed te zien zijn op de afbeelding… sorry daarvoor) We zien allemaal figuurtjes die bang en een beetje sip zijn. Als uitzondering de grote figuur bovenaan die een gemene grijns op zijn gezicht heeft… voor moest het niet duidelijk zijn … Voilà

Artvalvas3.jpg Artvalvas4.jpg

[email protected]

Dit is wat ik heb onthouden van de gezellige soepgesprekken tijdens de middag. Kei subjectief dus…

Meester Jan De Cock

Meester, want zo wil De Cock genoemd worden! Ik kan hem geen ongelijk geven want hij is wel degelijk een meester in de beeldende kunsten. Het past dan ook bij zijn excentrieke karakter. Misschien is excentriek niet het juiste woord, maar we kunnen er wel vanuit gaan dat hij een pittig sterke mening heeft.

Ik dacht dat Jan De Cock een afkeer had voor het schoolsysteem, maar doorheen heel het gesprek heeft hij geen enkele keer gezegd dat het schoolsysteem ‘slecht’ is. Een man die nadenkt voor hij iets zegt ? Wat ik wel niet zo aangenaam vond is dat Meester Jan De Cock sommige vragen niet goed vond en dit uitdrukkelijk deelde met zijn publiek. Met als gevolg dat studenten geen vragen durven stellen want niemand wil een slechte vraag stellen natuurlijk.

Wat mij zeker is bijgebleven is dat wij in een verticale as leven en onze telefoon in een horizontale as. Wat ik eigenlijk niet snap, maar er zit wel wat in. Het narratieve in zijn werk zit ook in zijn omschrijvingen. Daarbij heb ik het gevoel dat Meester Jan heel graag discussieert, maar altijd zijn gelijk zal halen. “Wees jezelf” zei hij tegen een persoon die een bandana droeg. “Want deze bandana heb ik al vaker gezien”. Belangrijk mee te delen is dat hij de enige was die een bandana droeg in de zaal (dubbelgecheckt!) Terwijl hij zelf uitlegde dat zijn pak met rode das een traditie was. Dit is gewoon oordelen naar mijn mening. Oordelen op vlak van kledij is knullig vind ik. Zeker als je zelf pak-met-rode-das-tradities volgt, maar nu ben ik zelf aan het oordelen. Dit word een vicieuze cirkel dus misschien leven we nog niet in een verticale as.

Panelgesprek met pas afgestudeerden

1 Valerie Crommen
Een familielid had psychoses en waanbeelden, dit was haar vertrekpunt. De interesse in het menselijk psychotisch bestaan. Valerie heeft psychoses van dichtbij kunnen meemaken. Het medium in haar werk is Indische inkt. Het krassen vergeleek ze met stemmen in iemands hoofd. De schedels van de figuren zijn ellipsvormig, hebben een herhalende cirkelende beweging. Het geeft iets van dynamiek en het dwangmatige. De verhoudingen zijn zoek, maar het hindert niet. Haar werk is haar scriptie en ook omgekeerd. Het draait ook om woord en het beeld. Het doet me denken aan Marc Lamy die tijdens het tekenen geïnspireerd werd door stemmen. Door herhalende bewegingen raakte hij in een soort trance, zelf noemt hij het een vorm van hypnose. Behalve dat hij dan een beetje koekoek was hebben ze veel gemeen want hij werkte ook met inkt op papier. Zijn tekeningen zien er wel totaal anders uit, maar dan nog is het gestoord hoe ze zo op elkaar kunnen lijken.

2 Clementine
Clementine kent niemand die clementine heet dus zocht ze verschillende clementine’s. Wat hebben alle clementine’s gemeen? Ze hebben geen pit. Clementine maakt portretten van verschillende Clementine’s en schreef er een passend verhaal bij. Ze werd verschillende Clementine’s “ik kannibaliseer ze”. Clementine (de naam) betekend genadig, gewelwillend. Moeten alle clementines dezelfde karaktereigenschappen hebben vroeg ze zich af.

3 Anna Püshel
Heel veel twijfel, zo begon Anna Püshel. Ze heeft een soort encyclopedie gemaakt waar ze alle begrippen behandelt met dezelfde waardigheid. Een beetje zoals Roland Barthes. “Mijn eigen nerd-lijst” zo noemde ze het. Het is een encylopedie van de twijfel en de onzekerheid geworden. De bronnen zijn verscheiden, van wikipedia tot complottheoriën. Daarom moet je sommige dingen wel met een korreltje zout nemen zegt ze. Ik vraag me af of het dan niet met een zak zout genomen moet worden. De encyclopedie is niet alfabetisch maar de stijl is wel hetzelfde. Volume twee is een beeldboek. Het boek bevat fotomateriaal uit haar archief. Ze is een fotograaf met hart en nier. “Ik sta er zelf niet helemaal achter” vertelde ze. Daarbij vertelde ze dat wat ze had verwezenlijkt maar uiteindelijk 15% is van het totaal. Als je maar 15% levert waarom dan stoppen? Waarom niet een klepper van een boek uitbrengen zonder het beeldboek waar je toch niet achter staat.

Wat is me bijgebleven? Dit zijn drie dames die lekker hun eigen goesting deden en daarmee uitpronkten. Daarbij had ik het gevoel dat ze alle drie super netjes praten. Volgens mijn zou hun verhaal nog sterker als ze gewoon praten hoe ze thuis praten. Op de vraag “Hoe verlies je jezelf niet” heb ik eigenlijk geen antwoord gekregen. “ Je moet jezelf beperkingen opleggen of je moet een planning maken.” Dat was het antwoord kort samengevat. Persoonlijk denk ik niet dat je dat moet doen. Stel dat ze dat zelf gedaan hadden dan hadden ze nu waarschijnlijk een heel ander eindresultaat. Is jezelf verliezen ook geen kunst? Moet je echt op een bepaald moment stoppen? Quote van de middag: “je moet van elkaar leren. Niet beperken”

Ellen vrijsen

Dit was het eerste gesprek waar er eigenlijk echt gesproken werd. Wanneer het tijd is om vragen te stellen zijn er meestal geen vragen. Ellen heeft dit goed opgelost door zelf een vraag mee te brengen. Dit was ook het eerste gesprek waar ik niet mee kon volgen. Waarschijnlijk omdat dit politiek gekleurd was…

”Is de jeugd hier nog mee bezig?” We hebben links en rechts. In de politiek en ook in de cultuur. Idealistisch is links en realistisch is rechts. Bij mij kwam het over dat rechts een beetje slecht was. Want alle kunstenaars zijn links? Alle kunstenaars zijn idealistisch? Zo kwam het toch over bij mij. Kunst is vaak een reactie op de politiek. Wilt dit zeggen dat het idealistisch is ? Wilt dit zeggen dat het links is? Wat wilt het eigenlijk zeggen? Kunst is kunst en daarmee basta. Sinds wanneer moet kunst links of rechts zijn? Kan kunst ook niet gewoon middelmatig zijn? Zou kunst kunnen bestaan zonder bestempeld te worden? Het gesprek ging van milieu naar projectsubsidies en dan weer naar sociale media. Dat zijn drie onderwerpen die eigenlijk veel te breed zijn om te bespreken in een uurtje. Dan krijg je een kakofonie van meningen die niet overkomen als discusiëren maar als zagen, maar het kan natuurlijk ook zijn dat ik het gewoon niet snap.

Om zelf eventjes door te drammen op de vraag van Lieven Segers “ Wie ( buiten zijn profielfoto veranderen) heeft geprotesteerd tegen de projectsubsidies?” Als ik goed kan tellen waren het er niet veel. Terwijl ik zeker ben dat als je vraagt wie zijn profielfoto verandert heeft er meer handen in de lucht zouden gaan. Dat is wat ik zo stom vind aan het hele sociale media gedoe. Je kan laten zien ‘ik ben ertegen’ maar je doet er eigenlijk geen kak voor. Wat je dan doet in mijn ogen is een beetje zagen, want je doet er niks aan snap je? Een ander voorbeeld: je verandert je profielfoto voor het milieu, maar je bent eigenlijk niet milieubewust. Wat doe je dan? zagen over iets waar je eigenlijk niks van af weet… (Je profielfoto veranderen voor rouwbetoon is dan weer een heel ander verhaal.) Zagen. Zagen. Zaagsel. Iedereen kan zagen. Het is ook gewoon zo gemakkelijk! Iemand zei ooit tegen mij “Je moet is proberen minder te zagen.” Algauw ontdekte ik dat 90% van wat ik uitkraamde gezeik en gezever was. Dus aan allen die dit lezen, probeer het eens een dag zonder te zagen, te jammeren, te bazelen, te zeuren of te kutkammen hoe je het ook noemt.

Zo voelde elk onderwerp voor mij een beetje aan als klagen. Het was dan ook een heel brede vraag. ”Is de jeugd hier nog mee bezig?” Tuurlijk is de jeugd bezig met politiek en dergelijke, we krijgen ook niks anders te zien op ons schermpje & Tuurlijk is de jeugd niet bezig met politiek en dergelijke, we krijgen ook niks anders te zien op ons schermpje. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik het gewoon niet snap.

Workshop Semiotiek 06.12.19: Cadavre Exquis

Lisa Schelkens cadavreExquis.jpgLisa Schelkens cadavreExquis 1b.jpg
Julie Geudens cadavreExqui 2.jpgJulie Geudens cadavreExqui 2b.jpg
Ekaterine Lortkipanidze CadavreExquis 3.jpgEkaterine Lortkipanidze CadavreExquis 3b.jpg
Camille Beeken Cadavre Exquis 4.jpgCamille Beeken Cadavre Exquis 1d.jpg


Workshop Semiotiek 20.12.19: Winterland

De cirkeltheorie van de kerstmarkt

Alle vormen die bewegen in een cirkel.


Vanaf je Winterland betreedt word je in één grote cirkelvormige stroom gezogen. Ondanks er nergens pijlen hangen wandelt bijna iedereen in dezelfde richting. Zonder dat je het weet volg je de stroom en ben je rondjes aan het wandelen tot in het oneindige, of tot je geld op is. Als je daarbij nog wat jenevertjes gaat drinken is de draaimolen helemaal vertrokken. Als je erop let zul je zien dat de cirkelbeweging het symbool van de Kerstmarkt is, maar waarom een cirkel? Waarom geen rechte lijn?

Wel het antwoord is heel simpel, een cirkel houd je binnen. Ieder kind (of volwassene) heeft wel eens in zo’n draaikolk gezeten in een subtropisch zwembad, het is niet zo simpel om daaruit te ontsnappen. Wel dit effect wilt de kerstmarkt in Hasselt ook creëren. Nog een rondje, nog een rondje… en het geld blijft maar rollen. Het is een tactiek om zoveel mogelijk mensen binnen te houden. Daarbij komt nog eens dat heel Winterland omsloten is door hekken, waardoor je niets ziet van wat er buiten de Kerstmarkt gebeurd. Dit houdt de gezelligheid gevangen. Vanaf het moment je binnenkomt door de grote kerstbal staat de tijd stil, alle zorgen worden vergeten en een gevoel van overdreven vreugde bespringt je.


Andere cirkels

Het is al van ver te zien, dat groot draaiend rad en is dan ook het eerste dat opvalt. Iedereen kent de clichés van het reuzenrad: romantisch, magisch… daar wil toch iedereen in. Door zijn flikkerende lichtjes valt hij extra op en mensen worden beïnvloed om naar hem toe te komen. Zelfs van buiten de kerstmarkt zie je dat grote schitterende, kitscherig prieeltje draaien. Het heeft een hypnotiserend effect en de mensen worden er naar toe worden gezogen. Maar het reuzenrad is niet de enige attractie, Winterland staat vol. Een paardenmolen, een draaimolen met hertjes trekkend voor een slee, een treintje door de tuin van de Kerstman, een spookhuis, een funhouse… en allen met een cirkelachtige constructie. Met ringen over een stok gooien, dat spelletje kent iedereen, maar hier op de kerstmarkt gooi je met je ring naar een draaiend paleis van prijzen. Het is heel verleidelijk om niet snel even een poging te wagen. Ook bij het eten en drinken keren de cirkelbewegingen terug. De machine voor de chocomelk, de draaitol voor de suikerspin, het grote stuk vlees bij het kebabkraam… De verkopers proberen de bezoekers hun aandacht te trekken en hoe kan dit beter dan met beweging. Alles valt veel sneller op als het beweegt en opvallen moet het zeker, want er is veel concurrentie. Iedereen komt binnen met het gedacht “Ik ga niets eten”, maar na nog geen kwartier sta je daar dan met die vijf jenevers en braadworst in de hand. Het is haast alsof ze je hypnotiseren, alles draait en je moet wel toegeven, want je buikje begint er ook van te rammelen. Tot slot is er nog de schaatsbaan, hét hoogtepunt van het bezoek aan de kerstmarkt. Als het ware, de draaikolk in de grote draaikolk. Je kinderen sleuren je mee en je raakt verzeild in een stroom waar je de komende twee uur niet zult uitraken. De schaatsbaan is een plezier voor jong en oud en omdat het zo’n groot succes is, kunnen ze de prijzen ook de hoogte in laten lopen. Het is een pak goedkoper om te gaan schaatsen op de vaste ijspiste, daar aan de ring, ken je die? Nee, tuurlijk niet, want de enige moment dat je die vieze, pijnlijke, lelijke schoenen aantrekt is rond de Kerstperiode. Ook hier word je meegesleurd door verleiding. Mensen maken plezier, lachen… en dat allemaal op zo’n klein oppervlak. Het lijkt altijd of de schaatsbaan volstaat, ook al staat er maar tien man op het ijs, door het kleine oppervlak en de cirkelende beweging zie je constant mensen voor je ogen passeren. Tot in het kleinste detail zie je cirkels verschijnen. Al eens gelet op de sfeerlichten? Sommige flikkeren en anderen, jawel, je raad het goed, maken een cirkel vormende beweging. Om te beurt pinkt er een lichtje aan. Zo wordt je aandacht getrokken naar een reclamebord waarop opnieuw een lekkernij afgebeeld staat waarrond een cirkel van licht flikkerd. Zoals het fenomeen dat je in een tekst het belangrijkste omcirkeld zegt de lekkernij “kies mij, ik ben belangrijk”

Cirkels Winterland.jpg

Conclusie

Onbewust word je beïnvloed door de cirkelbewegingen om te blijven rondlopen en je geld uit te geven. Je wordt gevangen in een rondje van gezelligheid en je aandacht wordt getrokken naar alles wat in een draait.

Liselot Smolders, Liesje Van Eyck, Tjalle Verhoeven, Schelkens Lisa